Veilig thuis

Samen spelen aan zee...

Samen vliegeren....

Schuilen voor een tropische bui...

Zelf fietsen...

Omlaag...

In Bedugul was het koel, een welkome afwisseling met de hitte van het laagland. We bleven hier een dag, om bij te komen van de klim. We maakten een wandeling en speelden in 2 verschillende speeltuinen! Ook zagen we een Hindoeistische optocht met een draak, wat opvallend is in dit dorp, waar 80 % Moslim is. Vanaf Bedugul moesten we nog een klein stukje klimmen, om daarna de rest van de dag naar beneden te suizen. 1300 hoogtemeters maar liefst! Wel apart hoe we op de kraterrand aan de ene kant in de diepte op het kratermeer uitkeken en aan de andere kant op de zee.

We wandelden onderweg nog even naar een waterval en spoelden ons zweet af in de heilige warmwaterbronnen van Air Panas Banjar.

Daarna reden we door naar de kuststrook die door een paar hippies, die onder invloed waren van paddo's vroeger " Lovina" is genoemd. Het zijn in totaal 5 dorpjes, die aan het zwarte strand van de Noordkust liggen. Het toerisme is hier gelukkig beperkt gebleven, hoewel ze je hier wel snorkeltripjes en dolfijnkijk-tripjes aanbieden.

Lars speelt liever op het strand. De hele morgen heeft hij gezwommen, kastelen gebouwd en krabjes gevangen.

Omhoog...

Na Ubud begon het klimmen. In twee dagen fietsten we naar Bedugul, een dorpje gelegen op de kraterrand van een vulkaan. We maakten een tussenstop bij een warmwaterbron, precies wat je nodig hebt na een dagje fietsen in de hite. De volgende dag fietsten we bijna de hele dag in de regen omhoog, waarbij de weggetjes soms zo steil waren, dat we de fiets met de fietskar met zijn tweeen moesten duwen. Wel was het mooi: we reden langs de rijstterrassen van Jatiluweh, waar we gelukkig even zon hadden, wat mooie vergezichten opleverde. Ook waren er overal ceremonies bij de tempels langs de weg. De straten waren rijk versierd met vlasbomen, bloemen en linten en overal liepen mooi uitgedoste dames met kleurige manden op hun hoofd, waarin offers zaten.

De kop is eraf...

We zijn aangekomen op Bali en de fietstocht is begonnen.
Het links rijden gaat ons goed af, misschien gaan we dat in Nederland ook wel doen.
het eiland is geweldig, zoveel geuren en kleuren!
De mensen zijn heel aardig, vooral voor Lars. Soms is de aandacht wat erg veel. Niet alleen rennen de kinderen achter de fietskar aan, ook volwassenen knijpen hem graag in de wangentjes. Daar is hij niet altijd van gediend. Maar soms komen ze met zakjes kroepoek aan, dat is toch wel weer leuk.Het eten is hier zowiezo geweldig, we zijn van plan om alle Balinese specialiteiten uitgeprobeerd te hebben als we het eiland verlaten. Lars lust ook bijna alles. Vitaminen genoeg hier met al dat fruit!
We zijn nog niet ziek geweest gelukkig.